Yanlarından ayrıldım… (Mektup – İyi ki doğdun)

Today I saw you in my dream. “You only see each other in a dream,” I could hear you say… Maybe you’re still keeping your back door open. I know that a lot of things changed after 2018, even though you said “everyone is the same person” whatever you said. I know you from 2018, I don’t know what came after. But I’m not blaming you, maybe a little. Mostly I’m blaming myself, even judging myself.

Let’s get back to the dream. If you were around back then, you’d be saying “who is this ‘dream’?” and we’d be jealous of each other. Anyway, I have to note that I don’t have the ability to directly control my dreams, but what I saw was one of the most beautiful dreams I’ve seen.

This was just a coincidence. We hadn’t planned to meet at all. We saw each other in a hotel lobby. I’m guessing it was 2020 or something, but you’re still the way you were in 2018. Maybe I got to see what could have happened if we had talked instead of fighting in 2018. Whatever. You were with someone, I was alone. The details aren’t important, sorry.

Nicely, when we first came face to face, we both stopped in our tracks. Then we smiled at each other and sat side by side, as if nothing had happened over the years… Still, you had that same teasing tone, that same urgency. I felt both calm and hurt-looking at you. There were people around us, but at that moment, it seemed like only the two of us existed. We didn’t talk for long and then you said, “Shall we go somewhere else?” As if we understood each other more through your glances than words.

Then we decided to go to the cinema with you. While we were looking for our seats in the cinema, you suddenly said, “Wait” and left. And a short time after you came back, two cinema staff came and set up the hall for us before leaving. You had booked all the seats.

O an çok şaşırmıştım. Çünkü bu tam senlik bir hareketti; abartılı, beklenmedik ama içten. Bana dönüp “seninle baş başa izlemek istedim” derken gözlerinde çocukça bir heyecan vardı. Ben ise hem gülüyor hem de içimden “işte bu yüzden onsuz olmadı” diyordum. Sinema salonu tamamen boştu, yalnızca biz vardık ve ilk defa dış dünyanın yükleri üzerimizden kalkmış gibiydi.

Sonra sinema salonunun ortasında öpüşmeye başlıyoruz. Salonun en arkasına gittiğimizde odanla sinema salonunun birleşik olduğunu fark ediyorum. Hemen kapının arkasında soyunup arkanı dönüp hafifçe eğiliyorsun. Bense kalçana bir buse bırakıyorum.

Ama sonra kapıyı kilitlemeye fırsatımız olmadığı için birden kapı aralanıyor ve bize çarparak açılamıyor. Ben hemen kapıyı kapatıp kilitlesem de kapının diğer tarafındaki babam ve bizi görmüştü. Babam-babam bağırıyordu. Babamın yanında 3 kişi daha vardı, biri annemdi. Annem ve diğerleri babamı sakinleştirmeye ve uzaklaştırmaya çalışıyordu. İlginç bir şekilde babam hariç herkes bizi normal karşılamıştı.

Sonra sen biraz ıslak gözlerle çok kısa bir süre bana bakıyordun. Boynuma sarılıp ağlamaya başlıyordun. Ağlayan sesinle bana “Her şey bulanık dağınık darmadağın Murat” diyordun. Ve uyanıyorum…

Uyandıktan kısa bir süre sonra fark ediyorum ki rüyamda bana söylediğin sözler çok eskide kalmış bir şarkıydı. Şarkının sözlerini hatırlıyorum,

The little child inside me is sad but used to it.
Then you come out, you are the light in my eye.

Happy birthday to you my dear, I’m glad you exist.
Whatever I say are empty sentences, helpless, you understand.